Każdy, kto użytkuje duży narożnik przez kilka lat, zna ten moment: siadasz w środku, a siedzisko wyraźnie zapada się pod ciężarem. To nie jest wada fabryczna ani efekt zużycia pianki. Problem tkwi w konstrukcji nośnej, którą producenci często upraszczają, żeby obniżyć koszty. Sama pianka, nawet gęsta i sprężysta, nie utrzyma ciężaru ciała na odcinku metra i więcej, jeśli pod nią nie ma odpowiedniego wsparcia. Wtedy właśnie pojawia się efekt hamaka: środek siedziska opada, krawędzie zostają na miejscu, a siedzisko traci swój kształt.

W typowym narożniku siedzisko opiera się na pasach elastycznych rozpiętych między ramą a przednią belką. Przy szerokim module pasy mają zbyt dużą rozpiętość i z czasem się wyciągają. Rozwiązaniem, które stosują solidni producenci, jest dodatkowe usztywnienie poprzeczne, czyli belka środkowa w narożniku, montowana w połowie głębokości siedziska. Dzięki niej pasy nie pracują na całej długości, a ciężar rozkłada się na krótszych odcinkach. Siedzisko zachowuje płaski profil nawet po latach intensywnego użytkowania.

Jeśli narożnik już się zapada, są dwa scenariusze. W meblu z wyjmowanymi poduszkami można zdjąć piankę i sprawdzić, czy pod spodem znajduje się belka usztywniająca. Gdy jej brak, warto dorobić element z twardego drewna lub stalowego profilu i przykręcić go do ramy w poprzek. Wtedy pasy zyskują podparcie, a pianka odzyskuje dawną grubość. W meblach tapicerowanych na stałe naprawa wymaga rozebrania spodu i najczęściej zleca się ją tapicerowi. Samo wymienienie pianki bez usztywnienia konstrukcji przyniesie efekt na kilka miesięcy.

Przy zakupie nowego narożnika warto zapytać sprzedawcę o budowę siedziska. Producent, który stosuje belkę środkową, chętnie o tym mówi, bo to argument jakościowy. Jeśli w opisie nie ma ani słowa o usztywnieniu, a moduł ma szerokość powyżej 90 centymetrów, istnieje spore ryzyko, że po dwóch, trzech latach środek zacznie się uginać. Lepiej sprawdzić to przed zakupem niż po fakcie.